ARCADIO M.


Noutrora non rehusaría decir que fora unha vez ó San Andrés de viva pra aforrar ir de morta tres. Hoxe, fuxira dese refrán de vellos, malia que acababa de chegar de volta de perigrinar a Teixido. No camiño sabíase segura de que no fondo daquela aventura, había un trasteiro teolóxico e un gromo da fé en Deus que seus avós, maiormente, sementaran na súa conciencia dende cativa. E aínda que non renegaba das creencias inculcadas, confesábase atea, malia que era ben certo que en ocasións resultáballe complicado xustificar certas cousas. Pese a todo, ó pescozo levaba aquela cadea de ouro cunha medalla da Virxe do Milagres que lle regalara a avoa María na primeira comuñón.

Pero non esquecía que botara a andar co mentres de atopar en si mesma un ápice da conciencia que se lle predisipón a humanidade e que ela mesma pensaba ter asasinado pra manterse viva nun mundo autodestructivo, no que xa non era suficiente ser bo no teu, ademáis, había que pisar ata a desaparición ó que estivese detrás túa, por se nalgún intre che puidera pasar diante.

Despois daquela crise de ansiedade, previsible por outra banda, decidira volver ás orixes e recalou na vella casa da avoa, na que xa facía anos que non vivía ninguén. Pensou que volver ó niño no que se criara reencontraríaa consigo mesma. En dous días que botou remexendo caixóns, armarios, trasteiros, fotos, libros e mesmo cintas de música, non se atopou. E sabedora da pouca paciencia que atesouraba, visionando unha camara de xoguete de diapositivas de Teixido, decidiu poñerse en camiño cara aló. Aquel lugar que parecía sacado dun universo máxico, quizáis a axudara a reconfortarse co seu eu e, se cadra, coa súa conciencia e mesmo co seu espírituo.

Dende a soidade do mirador do Chao do Monte dun amencer fresco de Agosto, observou durmido, no fondo da paisaxe, aquel pobo perdido, místico noutro tempo. Pasara a noite en Cedeira e botara a andar nada máis romper o abrente. Tiña claro que non andaría aquel camiño de noite. As lendas pesábanlle no recordo da nenez. Cavilou na fé que movía ós ancestros ata alí. Pensou en como a súa xeración era escrava dun sistema que os controlaba e os contabilizaba, como números exclusivamente, e sen diferenciar trato do un ou do mil. No intre que non era preciso, borrábase. Recapacitou e decatouse de como os ideais inculcados eran máis sectarios que os das propias crenzas relixiosas, como primaba defender o ideal ó interese común. E concluíu que o ser humano era caníbal, depredador de si mesmo, máis canto máis evolucionada fora a sociedade.

Sentou nun cantil e chorou…

Encheuse de aire. Suspirou longamente. E botouse ó camiño. Aínda lle quedaba visitar ó Santo naquela paz, antes de que a apisonadora do turismo capitalista asasinara aquela tranquilidade mística un día máis.

Responder

Por favor, inicia sesión con uno de estos métodos para publicar tu comentario:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s