ARCADIO M.

Estaba sempre coa ollada perdida, nunca acertei ben onde. De vez en cando axexaba ó arredor, pero sempre continuaba ensimismada. Ó seu carón movíande todos, ata aqueles que a esqueceran antes de que ela se olvidara de si mesma. Malia todo, sempre cavilei o mesmo: ela xa non estaba!

Tan só quedaban os xestos, característicos do xenio que atesourara, e moi de vez en cando, cado lle alumeaba a raiola, algún conto de cativa, difícil de adiviñar verdadeiro.

Ó final, xa se ensemismara tanto, que xa case non parolaba con ninguén de nada. Decateime aí da verdadeira tráxedia da súa enfermidade: esquecerse de si mesma.

Deixounos un día de Decembro, cando a súa vida biolóxica murchou. Nembargantes, ela, xa nos abandonara tempo atrás, por moito que a tiveramos con nós. Mágoa!

Un comentario sobre “Esquecemento

Responder

Por favor, inicia sesión con uno de estos métodos para publicar tu comentario:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s